London Marathon, My reason to Run!
Afgelopen zondag mocht ik samen met mijn man meedoen aan de London Marathon.
Éen van de mooiste en grootste marathons van Europa, een feestje om mee te doen natuurlijk. Deze marathon staat bekend om zijn goede doelen, wij liepen voor het Rainbow Trust Children’s Charity. Om mee te mogen doen moesten wij dan ook sponsorgelden inzamelen, per persoon moesten we een bedrag van £1900 inzamelen.
Maar nu moest er natuurlijk ook serieus getraind gaan worden, we hadden nog nooit eerder 42,195 km hardgelopen.
Dat serieus trainen liep toch even anders dan verwacht en gehoopt, al voor dat we deze geweldige kans kregen om mee te doen zat ik al een aantal maanden in een depressie en had ik burn out klachten.
Zoals altijd dacht ik dat trainen mij goed zou doen, ik heb eerder een burn out overwonnen en wilde hier niet weer inzitten. Dus heb ik de stoute (hardloop)schoenen maar aangetrokken om toch maar te beginnen aan een zwaar trainingsschema. Wat een mega hel was dat. Manlief moest me letterlijk van de bank af sleuren om met hem mee te gaan, jankend stond ik buiten in de kou met mijn loopoutfitje aan geen puf om mijn ene voet voor de andere te zetten.
De normale allerdaagse dingen vielen al zwaar, zoals werken, training geven, zorgen voor de kinderen en huishouden laat staan trainen.
Af en toe had ik een goeie dag en kon ik 17 km zonder mopperen en janksessies op de grond uit lopen. Mijn man heeft echt heel veel geduld met mij gehad. Meer dan 2 x per week trainen ging fysiek en mentaal niet. Als ik niet lag te janken omdat ik niet kon lopen, zat ik wel te miepen over dat mijn hardloopkleding niet lekker zat, dertig keer de veters moeten strikken, want schoenen zaten nooit lekker, heb zelfs 2 paar schoenen gekocht omdat ze in mijn beleving niet lekker zaten.
In ons trainingschema stonden ook afstanden van 26 en 30 km, niet door te komen toch! Op een middag in januari was het dan tijd voor zo’n afstand, we zouden kijken of ik dat vol kon houden. Uiteindelijk had ik geen keus, manlief had de route verkeerd ingeschat zo kwamen we toch aan de kilometers. Ook dit keer zonder janken en dramatisch gedrag van mijn kant, heb een uur later zelfs nog training kunnen geven. Het leek even of ik weer nieuwe energie had gekregen ,ik had er weer zin in, maar na zo’n dag kreeg ik toch weer een mega terugval, niet uit bed kunnen, want te moe, niks kunnen doen dan liggen, zitten en huilen. Verschrikkelijk!
Zo is het dus maanden doorgegaan en dan is het ineens 23 april 2017! De grote dag van de Marathon.
Heeeeeeeeeeel erg gespannen was ik. Ik heb natuurlijk een bagger voorbereiding gehad. Al de vragen die door mijn hoofd gingen voor de start, zal ik hem uitlopen die magische 42,195 km?, zou ik het kunnen?, krijg ik last van al die pijntjes die ik de weg hiernaar toe had?, zijn mijn schoenen wel goed, zijn mijn schoenen wel goed, zijn mijn schoenen wel goed? x 1000, zitten de veters niet te strak?, juiste hemdje aan?. En hopen dat ik niet zou moeten plassen onderweg. Plassen moest ik dus 2x heeft ons bijna een half uur gekost want de beloofde urinoirs voor vrouwen met plasgootjes waren nergens te vinden alleen bij de start. Daar sta je dan in de marathon te wachten voor een Dixie (nog meer spanning), want misschien moet ik straks wel weer. Dat moest ik dus ook, maar ik wilde niet meer wachten. Ben achter het publiek gaan staan plassen in een Starbucks beker (waar ze al niet goed voor zijn). Dit was dan ook meteen mijn meest charmantste moment van mijn leven, zoveel nieuwe ervaringen zo’n Marathon.
Alles voelde tijdens de marathon verder goed, op tempo lopen ging niet (het leek de Nijmeegse vierdaagse wel). Op tijd lopen was nu toch geen realistisch doel, uitlopen wel!. Het moment dat we de Tower Bridge overkwamen zaten we op de helft (moest weer huul’n natuurlijk) was zo’n tof moment en het ging nog steeds lekker tot 27 km toen kreeg manlief kramp, nu was het mijn beurt hem te steunen. Met km 39 kwamen we een tunnel uit en zagen we het Millenium Wheel, we zijn er bijna ging door mijn hoofd, nog een klein stukje, nu gaan we het gewoon halen, nog 3 km en 195 m afzien.
De laatste 200 meter hebben we hand in hand gelopen, wij hebben samen deze race overwonnen. Hand in hand de finish over zo’n speciaal moment, daar is die dan die super mooie dik verdiende medaille met een dikke knuffel van de dame die hem uitdeelde.
Deze geweldige ervaring pakt niemand ons meer af! Wij zijn super trots op onszelf en elkaar!
Nu mijn weg volgen naar een beter herstel voor mijn depressie. Die Burn out gaat er niet komen!
LIEFS SABINE
XOXO
